میگفت: اشتباه من اینه که قبل از انجام هر کاری فکر نمیکنم! یا از سر ذوق انجام میدم یا از سر ترس انجام نمیدم...

توسط جوآنهــ | شنبه بیست و هشتم مرداد ۱۴۰۲ | 1:16

توسط جوآنهــ | شنبه بیست و هشتم مرداد ۱۴۰۲ | 1:42

بسم الله النوریه شب هم توی هیئت داشتم با خودم فکر میکردم که زشته اگه از خدا و اهل بیت(ع) همش چیزای مادی و کوچیک بخوام، باید دعاهای بزرگتر کنم!همون لحظه یه خانومی زد روی شونهم، یه پلاستیک کوچیک بهم داد که توش نمک بود؛انگاری خدا و اهل بیت(ع) میخواستن بهم بگن: حتی نمک سفرت رو هم از ما بخواه :)..+ خدا دوست داره از کوچیکترین تا بزرگترین دغدغه هارو باهاش درمیون بذاریم، آخه یکی از اسم های نابش رفیقه... + یا رفیق من لا رفیق له...

سرّ آن که آتش بر ابراهیم گلستان میشود
یقین است ؛ اگر تو نیز یقین کنی که آتش
بی اذن خالقِ آتش نمی سوزاند ، بر تو نیز
سرد و سلامت خواهد شد ...

توسط جوآنهــ | پنجشنبه دوازدهم مرداد ۱۴۰۲ | 13:8 بسم الله النور.فکر کن یه آدم سالها توی وطن خودش زندگی کرده،بعدش به هر دلیلی مهاجرت میکنه از اون کشورو بعد از یک سال دوباره برمیگرده به وطنش ...انقدر طی این یک سال اتفاقات مختلف افتاده وانقدر شرایط عوض شده که شاید مدتها طول بکشهبا شرایط جدید احساس غریبی نکنه و بتونهبا خیال راحت توی خونه مادریش نفس بکشه .....+حکایتِ من و وبلاگ هم شبیه همین حکایته!یادمه قبلا میگفتم انقدر با این وبلاگ و مخاطباش، احساس راحتی دارم که انگار دارم با بیژامه قدم میزنم اینجا! ولی خب بعد از این یکسال نبودن و ننوشتن، حس میکنم کلماتم کت و شلوار پوشیدن و فازِ فرنگ برداشتن!ولی خب هرچقدر شرایط مجازستان و شرایط زندگی خودم عوض شده باشه، من هنوز منم! ... و این حقیقت نباید از حافظه کلمات حذف بشه! باید اصالت خودشونو حفظ کنن، باید یادشون بیاد اونا یه روزی آینه ی مفاهیم قشنگی بودن...باید یادشون بیاد اونا امانت های الهی هستن و باید توی بهترین راه خرج بشن...آره...باید دوباره بوی آسمون بگیره این خونه!+اینجا، برداشت آزاد، جایی که قلمم باید از زمینِ دنیا خوبی برداشت کنه و آزادانه پرواز کنه تا آسمون :)یاعلی مدد...

بسم الله النور بعد از حدود یکسال، سلام :)

الهی و ربّی و مَولای!
اَنتَ قُلتَ فی کِتابِک
وَ قَولُکَ الحق؛ مَن جاءَ بِالحَسَنه ...
وَ لَیسَ لی حَسَنه
وَ لَیس لی حَسَنات
اِلا بُکاءً لِقَتیلِ العَبَرات

مَولایَ یا مَولای!
یا رَبَّ الجِنِّ وَ النّاس
لَیس لی شَیء
اِلّا حُب مَولای العَبّاس ...